Als het sneeuwt dan wil ik naar buiten. Ik haat de kou, ik ben zo onhandig dat ik snel op mn gezicht ga en ik voel m’n vingers na 5 minuten meestal al niet meer (ja echt, syndroom van Raynaud). Maar sinds we Binck hebben is het ineens veel leuker om buiten te zijn en filmpjes te maken. In de lente ging ‘ie op ontdekkingstocht tijdens zijn eerste wandelingetjes. Alle bloemetjes en grassprietjes moesten het ontgelden, super cute! In de zomer was ‘ie alweer een behoorlijk stuk gegroeid en durfde we Binck ook los te laten lopen. Dat hoefde we geen twee keer te zeggen. Binnen de kortste keren maakte ‘ie de raarste sprongen in het hoge gras, probeerde mugjes uit de lucht te vangen en groef hij gaten om met de konijnen te kunnen ‘spelen’. Nu het winter is, was het natuurlijk wachten op de eerste sneeuw. Super benieuwd waren we hoe hij zou reageren op die natte, witte drab aan z’n pootjes. Het was even wennen, maar wat vond hij vond het leuk! Ook dat is natuurlijk weer een perfecte gelegenheid om een filmpje te maken, dat konden we echt niet laten. Op z’n aller-hardst rende ie rond om sneeuwballen te onderscheppen en toen wij bibberend van de kou toch wel graag naar huis wilde, liet hij zich de sneeuwpret niet ontnemen en trok nog een paar sprintjes om het af te leren. Hilarisch om te zien, maar iets minder grappig als je je voeten niet meer voelt, haha.