Jeetje, wat is het weer lang geleden dat ik een blogje heb geplaatst. De vakantie is voorbij, tijd om weer met beide beentjes op de grond te komen, helaas. Het was heerlijk en hels tegelijk. Zowel de vakantie als de reality check die daarna kwam. Laat ik eens wat persoonlijker worden, alleen maar plaatjes kijken begint soms ook te vervelen.. toch? De laatste tijd zit ik niet zo lekker in mijn vel. De laatste jaren ben ik steeds onverklaarbaar moe geweest. Niet gewoon ‘ikwillekkerniksdoen’ moe, maar zo moe dat naar de keuken lopen soms voelde als een halve marathon. Niet alleen lichamelijk was dit een zware dobber, mentaal had ik er misschien nog wel meer last van. Ik ben van de spontane dingen normaal gesproken. ‘Even’ de hele woonkamer omgooien, of spontaan uren lang door de stad zwalken op zoek naar iets waarvan je pas weet dat je het zocht als je het hebt gevonden. Zo’n type. Vooral vermoeiend voor anderen, dus. Het was daarom behoorlijk wennen om een flinke stap terug te moeten doen. Mijn studie Communicatie kwam hierdoor ook op een laag pitje te staan. Van super ambitieus ging ik in korte tijd naar ‘laat mij maar huisvrouw zijn, prima’.  Er waren momenten dat ik dacht dat ik beter 10 katten kon nemen en als kluizenaarsvrouwtje verder moest, maar gelukkig heb ik een vriend die me dan keihard uitlacht en me weer met beide benen op de grond zet.

Goed, hierover misschien later meer. Het doel van het bovenstaande verhaal was eigenlijk vooral om aan te geven hoe ontzettend erg ik toe was aan vakantie! Gewoon even weg uit de dagelijkse sleur, frustraties en kattenvrouwtjesgedachtes. Mijn vriend had, voor we elkaar leerde kennen, al een reis door Scandinavië uitgestippeld, maar die reis is er nooit van gekomen. Dat kwam mij natuurlijk heel goed uit met mijn voorliefde voor Scandinavië en dito interieurs én winkels. Het werd een combi van natuur en steden, perfect wat ons betreft. Eenmaal onderweg bleek alleen dat ‘uitgestippeld’ voor mij een andere betekenis heeft dan voor mijn vriend. Voor mij wil dat zeggen dat je precies weet wanneer je waar bent, voor hoe lang, hoe je er komt, waar je slaapt, wat er te doen is, etc. Voor mijn vriend betekende uitgestippeld vooral dat ‘ie ‘ongeveer’ wist waar we naar toe gingen. Einde van het stippelen. Het werd dus iets minder ontspannen dan ik dacht, maar daardoor wél een stuk avontuurlijker. Daar moet je van houden, en dat doe ik ook wel. Behalve als je na 9u rijden om 11u savonds helemaal gesloopt bent, je honger hebt en eigenlijk alleen nog maar een bed wilt. Dan kon avontuurlijk me even gestolen worden. We hebben ongeveer 5000km gereden en héle mooie dingen gezien. Van die landschappen alsof je naar National Geographic Channel zit te kijken, maar dan echt. Winkels waar ik steeds Smeagol achtige dingen bleef uitkramen ‘My Precious!’  bij iedere Pinterest of Instagram crush die daar ineens zomaar in de winkel bleek te staan. Ik wilde alles hebben. Gelukkig kon ik door de vakantie ook even de mindere periode vergeten en weer met een frisse blik naar de toekomst kijken. Ik had ineens overal weer zin in! Eenmaal thuis is het natuurlijk de kunst om die energie vast te houden. Poeh! Dat is iets minder makkelijk dan ik dacht, maar als ik dan even terug ga naar het gevoel dat ik op vakantie had, dan komt dat vast goed. Ik heb er weer zin in!